پس از

ابلهان را!
هر چه بینند هم او فریاد کنند
در مجمع ننشستند و از او یاد کنند
به تاریخ ننازیم که صد کار شده است
عاقلان را!
باشد که بپا خیزند و یک کار کنند.

لحظه رسیدن

لحظه رسیدنت به من اوج تمام لحظه هاست خنده به حال من چه سود که عشق من هوس نبود چه بگذری، چه نگذری گذشتم از خیال تو خط سیاه عشق ما به نقطه چین بدل نشد فاصله ها با گذشت به دست تو که پر نشد نیرنگ ،زندگی بی رنگ چه خوش زدی بنام عشق به قالب وجود من تمام اشتیاق تن گذشتن از پل هوس خزان آرزوی من که سر رسید به بوسه لبم پس از شکست عشقمان تولدی دوباره بایدم عجب خیال عبثی مرگ منم، تولدم سکوت دشت انتظار صدای خواب ما شدن ورود بی ندای تو شروع سرنوشت من غروب زرد بی کسی طلوع سرخ وسوسه سیاه، جنگ تن به تن شهادت نجابتم.......

هیچ

قصه ای ساخته ای با خیانت های خودمی گریزم پشت سایه پنهان کنم خواستن ها رااگر چه زنجیر به پایم نیست امااین چه دردی است که دارد وجدانابن چه غمی است که دارد هجرانخسته ام باور کنجدایی رابی هم نفسی راباور کن باور کنچیزی نیست که ببازیم من و توعشقی نیست که آشیانی سازیم من وتورنجترس و تنهاییانتقام میگیرنداز من بجای توآه ای آفتاب سوزانسایه ها را بسوزانطاقتی دیگر ندارم هیچعمر هم پایان یافتروزها به پایان نزدیکاز عشق هم حاصلی داریم .............هیچ.

دست من

آرام تر آرام تردست من سالهاست می شکفد اماپاییز بی خبر از راه می آیددست من معبد عشق استکوچه پس کوچه هایشهمه عطرآگین استدست من نبض عشق را می داندگره زدن بر طناب دار را هم دست من هیچ گاهمشت نشدمگر از روی حسرتدست من حالا تنهاستبشکندایندست من دستی که لایقدستت نشد. 

گستاخی های من

این بار وسعت خواسته هایم نشان از اوج گستاخی من دارد

این اولین باری نیست که کورکورانه عاشق می شود

 و هیچ راه گریزی پیدا نمی کند

 تو را دیده ام و به یادت بارها گل هایی به چه زیبایی چیدهام

اما

 نبوده ای تا با تمام وجود و نهایت احساس آن را به پایت پر پر کنم

 تا به حال کلامی از محبتم برای خود نشنیده ای

 و من همه را در تنگنای سینه ام پنهان کرده ام

 تا اگر شاید

 دیر زمانی آن چنان جسارتی پیدا شد تا حرف های نا گفته رویاهایم را بگویم

 هنوز انقدر زیبا باشند تا ارزش شنیدن را داشته باشند

 اما می دانم تمام این بیهوده انگاری جز سرابی در بی نهایت جاده زندگی نیست

 و نابودی فرصت هایی ست که دیگر گاه باز نخواهند گشت.

دوست دارم مرا برای لحظه ای در کنار خود احساس کنی و باز امادیگر هیچ.

 این برای من کوتاه ترین زیباترین نداشته های زندگیم است

اگر این چنین بود که نیست

بار ها وبار ها دوستت خواهم داشت.

پرسه

انچه من مي پنداشتم زر و زيور و رنگ و لعاب همه با هم اميخته بود

و اي كاش زر مي بودي و پشت لعاب مسين مي ماندي

نه اينكه خاكي و بسا از خاك هم كمتري ولي رنگ طلا بخود مي زني

حيرانم همه جا را سرك مي كشم به دنبال آغوشي امن مي گردم

شب را از وهم تاریکی ها می خوابم و روز را چشمم طاقت روشنایی ندارد

ویرانگی و خرابی از کجا بر چهره ات آشکار شد

وصف زیبایی هایت را در ماه و ستاره ها جستجو می کردم

می خواستی زندگی را دوباره بر خاکستر عشق خیالی بسازی

می دانم خسته ای اما تلاشت اینجا قلب کسی را نمی لرزاند

اینجا آنقدر روشنایی هست که سیاهی ودربدری های قلب تو هیچ کدام نمایان نیست

بر دیواری که صفحه زندگیم بود رنگها پاشیدی ، شیرین نقش زدی نفرت را

آسمانی هم اگر بودی پاکیت را به چشمهای شیطان باختی

.

شاید بودن و شاید مرگ ........

و آنگاه که عشق از ورای دریچه چشم تو به سوی قلب من می آید

عجولانه احساس عاشقی می کنم

سعی می کنم منطق را در پیمانه عقلم بگنجانم

اما کوچک تر از ان است که به هنگام دیدن تو خود را عاقل بپندارم

آنقدر سوهان بر پیکر روح نا جورم کشیدهام که تن بیچاره ام فریاد نا شکری

بانگ می زند

نمی خواهم افسردگی و دیوانگی و پریشانیم را آیه ای از وجود تو در ذهنم بدانم

اما باز این تو هستی که هر بار در اوج خوابم شروع می کنی قصه ای دوباره از زندگی را.

ای کاش فرهاد ‌.مجنون و شاید... 

من همینم که هستم

وصله و پینه هایی که بر قلبم می زنم پوسیده تر از آن استکه طاقت باری

به بزگی عشق را داشته باشم

همین امروز فکر چاره ای می کنم.

لحظه های زیادی را پر پر می کنم تقریبا تمام زمان من

اما

زندگی در لحظه های بی تو بودنم فقط و فقط حجم کوچک همین

ثانیه های بی رنگ است

هرگز اما .......

اعتراف

اعتراف

 در حمايت ازغرور شكسته

و شكست در برابر غرور

به گناه در پشت پرده هاي سادگي،

به خواستني بي انتها

و نتوانستن در حيرت از آرزوها

بگذار زندگي كنم در پناه احساسي دور از گناه

بگذار زندگي كنم در پس سلامي صادقانه

بگذار عاشقي كنم

بگذار زندگي كنم